gudrun_profile pic_mini.PNG
 

In het kort

wildbloei - over mij - FINAL M.JPG
 
 

In het lang

‘Kijk maar uit, het is een wilde’, lacht mijn vader bij de eerste kennismaking met mijn wederhelft. Ondertussen ook alweer +11 jaar geleden. Mijn moeder lacht voorzichtig. De wederhelft gniffelt. En ik zak door de grond van schaamte.

Pas veel later besef ik dat het best een mooi compliment is. Want mijn vader bedoelt dat ik mijn eigen(zinnige) weg volg. De weg van mijn hart. Van mijn natuurlijke, wilde zelf. Toch is dat niet altijd vanzelfsprekend geweest…

storm op zee

Wanneer er barsten komen in het huwelijk van mijn ouders, verandert de eens zo veilige thuishaven in een zwalpend schip. Broer en ik zwalpen mee. Beetje bij beetje verdwijnt mijn vrije, zorgeloze kind in de golven. Een stille vechter met een wild hart staat op.

In natuur, literatuur, muziek en allerlei schrijfsels vind ik houvast. Germaanse talen studeren is een voor de hand liggende keuze die ook bij me past. Maar ik verdwaal in de verwachtingen van alles en iedereen om me heen. Geraak mezelf kwijt in de gangen van de universiteit.

een vriend sterft

Tijdens mijn laatste jaar sterft een vriend. Een prachtig mens, vanbinnen en vanbuiten. Ik kan niet naar de begrafenis. Durf aan zijn familie niet te vragen waar zijn graf is. En vind niemand met wie ik over dit verlies kan praten. De innerlijke chaos is compleet. Dus ik doe het onmogelijke: ik slik het verdriet in. Zal het jaren met me meedragen. Er bijna in verdrinken…

 

Ik geloof dat natuurverbinding
het onmisbare fundament is van een betekenisvol leven. 
Een leven waarin we zorg dragen
voor onszelf, de ander, de samenleving en de aarde.