Op de boekenplank: 'Niet zomaar' van Tante Lies

 
boek_Niet zomaar_Tante Lies

‘Niet zomaar’ is het waargebeurde verhaal van een tante die haar metekind verliest. Niels, de oogappel van Tante Lies, slaapt na een fijne dag bij oma en opa in. Voor altijd. Tante Lies blijft verweesd achter. Zonder Niels. Met honderdduizend vragen.

Het boek is haar relaas. Haar verdriet. Haar rouwproces vormgegeven in woorden en tranen. Tegelijk is het een pleidooi om zorg te dragen voor kinderen en jongeren met een bijzondere gevoeligheid.

‘Niet zomaar’ kruipt onder je huid. Zet je aan het denken. Soms heb je net zoveel vragen als Tante Lies. En eentje blijft branden: ‘Ik mis Niels. Mag het?’

Ik ontdekte het boek tijdens een vormingsdag rond verlies bij kinderen en jongeren. Het stond te koop tussen een allegaartje van flyers en kaartjes. Ik nam het boek vast. Bladerde. Twijfelde. Nam het niet mee. ‘Je hebt al zoveel boeken’, zei mijn innerlijke stemmetje streng.

Een paar weken later ontmoette ik Tante Lies in hoogsteigen persoon. Hoe ze over Niels en haar rouwproces praatte, raakte me. Ik legde mijn strenge innerlijke stemmetje het zwijgen op en kocht het boek. ‘Niet zomaar’ mocht mee op reis en daar heb ik het verslonden. Niet letterlijk. Wel letter voor letter.

Soms had ik wat moeite om te volgen. Veel namen, veel plaatsen, veel momenten verspreid in de tijd. Wel typerend voor hoe ik Tante Lies tot nu toe ‘ken’: leven in warme chaos… Het vroeg dus wat extra inspanning van mijn brein om de dagboekstukjes aan elkaar te breien. Toch is het niet erg als je het tijdsspoor even bijster bent. ‘Niet zomaar’ blijft je sowieso bij!

 

Een kleine prins

Niels wordt in één adem genoemd met De Kleine Prins*. Een kleine jongen met een bijzondere gevoeligheid. Een jongen die filosofisch in de wereld staat en vragen stelt waar veel volwassen niet eens bij stilstaan. Toen ik de laatste bladzijde omsloeg, vond ik het de mooiste en meest treffende vergelijking die ze konden maken. Ook al heb ik Niels zelf niet gekend.

Daarnaast bleven deze prachtige woorden hangen: ‘We zijn allemaal cellen van het universum. Niels maakt er nu onder een andere vorm deel van uit.’ Als natuurcoach haak ik sowieso aan op zo’n beelden. Maar toeval of niet, ik was toen ook een boek aan het lezen over dit concept. Een boek van de boeddhistische monnik Thich Nhat Hanh. Hij gebruikt het beeld van een wolk die transformeert. Een troostrijke manier om naar verlies te kijken.

 

Een zee van zacht

En dan is er nog de kaft van het boek. Triviaal? Voor mij niet. Papier dat tegelijk ruw en zacht aanvoelt - hoe passend voor dit verhaal... En op dat ruw-zachte papier: een zee van zachte kleuren en een pentekening van een kleine jongen. De lijnen niet allemaal even scherp. Alsof hij al een stukje vervaagd is. Nog net op tijd om een glimp van hem op te vangen…

En dat is precies wat Tante Lies doet. Ze laat ons via haar woorden, tranen en verdriet nog even een glimp opvangen van Niels. Een jongen die ongetwijfeld bijzonder was en dat ook altijd zal zijn. Een Kleine Prins.

(*) De Kleine Prins is het hoofdpersonage in het gelijknamige boekje van Antoine de Saint-Exupéry.

ⓘ Wil je het boek kopen? Dat kan rechtstreeks bij Tante Lies! Tante Lies is het pseudoniem van Kristel Busschaert. Ze geeft helende massages, schrijft teksten en geeft lezingen rond haar verliesverhaal. > www.handenhelen.be