Allerheiligen, zin of onzin?

 

In mijn omgeving is er best wat kritiek op Allerheiligen. Je weet wel, de eerste dag van november waarop mensen massaal bloemen op het graf van dierbare overledenen zetten. De kritische stemmen variëren van ‘opgeklopte boel’ en ‘commerciële rimram’ tot ‘alsof je maar 1 dag per jaar aan ☆ mag denken’. Die stemmen komen heus niet alleen van mensen die (nog) niemand verloren hebben. Ik begrijp die reacties. En toch ook weer niet.

Eigenlijk vind ik het op zich wel mooi. Het rituele gebeuren om overleden geliefden met bloemen te herdenken. We hebben in onze samenleving nog maar bitter weinig rituelen. En al helemaal niet voor de pijnlijke thema’s des levens. Terwijl rituelen zo belangrijk zijn. Ze helpen ons om te gaan met wat het leven ons zomaar voor de voeten gooit. En ze scheppen ruimte. In dit geval ruimte voor verdriet en rouw, ook al is een verlies lang geleden.

Het is natuurlijk ook maar wat je er als gezin of familie van maakt. Bij sommige mensen in mijn omgeving is het een mooie gebeurtenis. Dan spreken ze af met familie en/of vrienden. Zetten ze samen bloemen op het graf en halen herinneringen op. Ze maken er echt ‘een moment’ van. Onderschatten we niet we wat dat met ons doet? Die verbinding. Dat durven en mogen herdenken.

Ik snap dat het soms wringt, Allerheiligen. Er zit een commercieel tintje aan. En een christelijk luchtje. Dat luchtje blijkt nog het meeste weerstand op te roepen. Ik onthou dan vooral dat Allerheiligen eigenlijk van onze Keltische voorouders komt. Zij vierden die nacht nieuwjaar en eerden tegelijk hun overledenen. Het christendom verketterde dit feest en stak het daarna in een eigen jasje. Dat jasje is dan misschien een kwestie van smaak, niet?! De essentie vind ik best waardevol: samen de overledenen herdenken.

Dus laten we vooral een open houding aannemen. Prima om op 1 november bloemen op het graf te zetten. In de kern is het een waardevol ritueel. Rituelen troosten, verbinden en helen. En Allerheiligen schept ruimte voor rouw in onze samenleving. Iets wat we toch wel nodig hebben, want rouw is nog vaak taboe. Geen goesting om bloemen te zetten? Ook goed. Zelf kan ik het momenteel niet opbrengen om het halve land te doorkruisen om chrysanten & co te planten. Ik heb m’n eigen manier om te herdenken. Op 1 november. En op andere dagen. Jij misschien ook?

 
flower-3756927_640.jpg